|
Digital Audio
Podwaliny
technik digitalizacji stworzył baron Jean-Baptiste Fourier; francuski
matematyk
żyjący na przełomie XVIII i XIX stulecia. Opisane przez niego
podstawowe prawa
wykorzystano prawie sto lat później przy pracach nad powszechnie
stosowaną
obecnie techniką PCM (Pulce-Code Modulation). Jedno z tych praw mówi,
że częstotliwość
próbkowania musi być co najmniej dwa razy większa niż maksymalna
częstotliwość
sygnału próbkowanego; stąd nagrania dźwiękowe umieszczone na płytach
kompaktowych próbkowane są z częstotliwością 44,1 kHz (pasmo
akustyczne takiej
transmisji zawiera się między 20 a 20 000 Hz).
Otrzymane w ten sposób cyfrowe
przekształcenia wciąż wymagały szerokiego pasma, a co za rym idzie -
pojemnych
nośników i łączy o dużej przepustowości. Wymyślono więc technikę
kompresji,
pozwalającą uszczuplić nieco rozmiar plików wynikowych. Dla „zwykłych"
danych kompresja polega zazwyczaj, w uproszczeniu, na usunięciu
powtarzających
się sekwencji (np. spacji w plikach tekstowych) i zastąpieniu ich
informacjami
o miejscu i częstości występowania.
Ten sposób pozwala zmniejszyć początkowy
rozmiar pliku nawet o połowę. Podobną podatność na „ścieśnianie"
wykazują
mapy bitowe, które takie zawierają mnóstwo powtórzonych sekwencji.
Pakowanie
danych realizowane jest przez program wyposażony w algorytm
określający
sposób pomijania powtarzających się informacji (kompresja) i
odtwarzania
(dekompresja) pominiętych danych.
W opisany sposób działają wszystkie pakery, a
różnice ich wydajności wynikaj: wprost z efektywności zastosowanych
rozwiązań.
Metody kompresji sprawdzają się w
przypadku grafiki nie nadaje się do obróbki plików dźwiękowych. W tych
ostatnich nie występuj informacje, których proste pominięcie nie
odbiłoby się w
istotny sposób na jakości przekazu. Posłużono się jeszcze
wymyślniejszym
podstępem.
|